Vive la France!

Dag lieve mensen!
Aangezien opsommingen van activiteiten misschien toch wel saai zijn, en ik eigenlijk vooral de laatste dagen niks speciaals gedaan heb: een beeld van Frankrijk:

Frankrijk.. door de ogen van Katja (gohja, het ding kan maar een titel hebben ;))

In Frankrijk is de leuze "Liberté Egalité Fraternité" (vrijheid - gelijkheid - broederschap) natuurlijk alom gekend. Fransen leven er ook naar, al is het soms met een Franse slag. Zo ben ik precies nog geen racisten tegengekomen tussen al die Fransen. Natuurlijk zullen er wel zijn, maar het feit dat 1/4 van de Fransen een origine étrangère hebben (dus van een vreemde afkomst zijn) maakt dat ze nooit superuitgebreid kunnen worden - dat hoop ik toch. Ik vind het ook een goed teken dat bij de voorbije presidentsverkiezingen de opkomst ontzettend hoog was, weliswaar niet om voor iemand te stemmen, maar om tegen de extreemrechtse Le Pen te stemmen.
Daartegenover staan dan de talrijke SDF's (sans domicile fixe - de zgn. clochards) die overal te vinden zijn. Is dat Fraternité of Egalité tegengesproken? Of is het, zoals een clochard in Montpellier ons probeerde duidelijk te maken, eerder omdat ze Liberté vrijwillig volledig nastreven? Eerlijk gezegd twijfel ik aan de laatste optie, al beweren de Fransen dat regelingen omtrent de ziekteverzekering en werkloosheidsuitkeringen zeker in orde zijn.
Fransen lijken ontzettend sociaal bewogen. Ze zijn niet bij de syndicaten (volgens Mme Thyss -prof civilisation française - hebben die een te revolutionaire oorsprong) maar betogen en staken wel ontzettend graag. Zo kreeg ik vandaag, op weg naar het ru - het universitaire restaurant - een flyer in mijn handen geduwd. En nee, die was niet van één of ander feestje, maar voor een betoging - waar ik trouwens niet aan zal meedoen, en ik ben het onderwerp alweer vergeten.
Ook verschillende kranten hebben een redactionele strekking. Je kan natuurlijk een neutrale krant kopen, maar Le Figaro (centrum-rechts) en Le Monde (centrum-links) worden zeker hoog aangeschreven. Al moet ik bekennen, toen ik vorige week de krant Libération (ook centrum-links) kocht, was er een man in de krantenwinkel heel verbaasd. Hij vroeg aan de man achter de kassa of jongeren die krant veel lezen. Wegens mijn haperend Frans heb ik maar niet proberen uit te leggen dat het de eerste keer was dat ik die krant kocht, dat ik gewoon wilde weten of er zinnige dingen instaan, en dat ik op zoek was naar een serieuzere krant (dus met meer internationaal nieuws) mét sportpagina's.. Waardoor die man nu misschien wel een heel goed beeld heeft van 'ons', Franse jongeren! ;)
Over die Franse jongeren bestaat trouwens een cliché, dat zo luidt: Franse jongeren zijn modebewust, altijd perfect gekleed en alle meisjes zijn opgemaakt. Dat cliché klopt in Chambéry maar half. Ik vermoed dat geen enkel meisje of vrouw hier de deur uitgaat zonder een laag(je) bruine schmink, een lijntje rond de ogen en een heleboel mascara, maar poppemiekeskleren zijn hier minder te vinden. In Montpellier klopte het cliché dan weer helemaal. In de film Entre les murs lopen trouwens ook alle meisjes opgemaakt rond - en die film handelt over een klas van veertienjarigen.. (hmm, toch iets geleerd van die film blijkbaar!)
Nog een cliché dat maar half klopt is over Fransen die Frankrijk het allerbeste vinden, en dus ook geen enkele andere taal spreken. Oké, dat Fransen alles wat Frans is geweldig vinden klopt. We zijn echter al vaak in volgende situatie terecht gekomen: "Iemand vraagt iets in niet-foutloos Frans. De ander begrijpt dat wij geen Franssprekenden zijn. De ander antwoordt in een niet-foutloos Engels..." Supervriendelijk dus wel van die Fransen (de Fransen die wij tegenkomen zijn over het algemeen wel supervriendelijk!), maar bij ons roept het toch een heleboel twijfels op omtrent ons taalniveau.. Films en series worden hier trouwens natuurlijk wel gedubd, kwestie van het cliché niet helemaal de das om te doen. Al doen ze dat op de uniefcinema gelukkig niet :) Mamma Mia heb ik echter wel gezien in het Frans, met Engelse liedjes, en dat is trop bizarre.
Ook mijn beeld van Frankrijk als wijnland heb ik ondertussen al herzien. Jonge Franse mensen drinken als ze uitgaan geen wijn, maar bier en cocktails (en zelfs biercocktails...). Die zijn dan wel weer reuzeduur, maar dat is het uitgaan hier sowieso wel. Voor de rest op culinair vlak heeft Frankrijk zo zijn voor- en nadelen. Une baguette, du fromage, du saucisson, des crêpes, des quiches en zelfs du café... zijn voor mij redenen om zeker van Frankrijk te houden. Maar daarom hoef ik nog geen foie de gras, des pâtés, des escargots, du canard... Vooral van dat eerste ben ik ontzettend vies, en ja, ik weet dat dat in België ook verkocht word, maar precies niet zo opvallend?
Buitenlands eten is hier ook in trek: pizza's, kebabs, McDonalds ;) Kwestie van een statement te maken (tegen een overdosis aan kebabzaken) heb ik vorige week dan maar mijn eigen (kalkoen)kebab gemaakt. Oké, toegegeven, zo'n duidelijk statement was het niet, het was vooral lekker ^^. Al moest ik mijn eigen cocktailsaus fabriceren, want dat kennen ze hier niet in de winkel...
Als afsluiter nog een torenhoog en juist cliché gaat over des sigarettes! Bijna iedereen lijkt hier te roken. Dat doen ze wel allemaal braaf buiten, want de meeste gebouwen zijn rookvrije zones.

Goh, nu heb ik naar mijn mening wel wat Franse kennis met jullie gedeeld. Stel gerust vragen over leven in Frankrijk, of wacht geduldig tot mijn volgende blogbericht. Verhalen uit België zijn natuurlijk ook altijd welkom. Wisten jullie trouwens dat ze in Frankrijk onze enige echte Saint-Nicolas niet kennen? Degene die zij vieren is de kerstman, ja! Maar daar komt vanaf 4 december - met een echt sinterklaasfeestje - zeker en vast verandering in ;)

À plus!
Bisou, Katja

Montpellier

Bonsoir à toutes et tous!

Na een weekje les, neuroosje en weet-ik-wat-nog-allemaal was het vrijdag tijd voor de volgende trein, naar Montpellier! MPL is nogal geliefd bij erasmusstudenten en Tine en ik wilden wel eens uitzoeken waarom. We hadden dus al weken op voorhand treintickets gekocht en een jeugdherberg gereserveerd, en vrijdag was het zover! Net na mijn TD vertrokken we (een TD in Frankrijk is trouwens een Travail Dirigé, dus geen fuif, maar een les aka practicum). Het was dus haasten voor mij, maar we zaten op de juiste trein :) Na vier uur reizen kwamen we dan in Montpellier, la ville où le soleil ne se couche jamais, aan en dat hadden we 's nachts al geweten. Na een bezoekje aan het Place de la Comédie waren wij mooi op tijd gaan slapen. Ons raam gaf echter uit op een tramhalte en daarrond: veel muziek en lachende/schreeuwende/zatte? jongeren. Maar ik mag niet klagen: we hebben vrij goed geslapen :) (een anecdote over ons raam trouwens: aangezien ons raam zo goed sloot, moesten we een stoel omgekeerd tussen de verwarming en de muur zetten om zo het raam dicht te houden..)
Zaterdag hebben we (na het ontbijt) de stad bezocht. Montpellier bestaat uit twee delen: een nieuw gedeelte, het Antigone, en een oud stadscentrum. Na ons bezoek aan het Office de Tourisme gingen we eerst naar het Antigone. Dat lijkt echter op een kolossaal bouwwerk uit de Griekse/Romeinse tijd. Er is ook een winkelcentrum aan gelegen (het Polygone) dat we even bezochten. Erna aten we une crêpe op het Place de la Comédie. Het was mijn eerste crêpe salée sinds ik in Frankrijk 'woon', en ik moet zeggen dat ik het best wel lekker vond. Na ons middageten hebben we het oude centrum in al zijn elementen bezocht en verbazend genoeg waren we op een dag rond. Montpellier is een stadje met vele leuke smalle straatjes die heel vaak uitgeven op kleine, gezellige pleintjes. Dat plus de vele groene plaatsen in/rond de stad plus de zon van dit weekend, en geen enkel wolkske, maakt(e?) van MPL een mooie plaats met, volgens mij, vele kleine originele winkeltjes. Een plaats dus waar het leven zalig kan zijn.
Dat werd ons 's avonds ook bevestigd door de vele Belgen die we tegenkwamen op het kotfeestje op de Boulevard Pasteur. In Montpellier zitten vier Leuvense psychologiestudenten erasmusje te spelen. Helaas was Ruth even naar België omwille van een begrafenis, en het kostte ons vrij veel moeite om achter de nummer van één van de andere meisjes te komen. 's Avonds hadden we dan eindelijk contact, en het kotfeestje waar we op uitgenodigd waren, was gezellig.
Vanmorgen (=zondag) besloten we naar het strand te gaan. Janne (een Leuvense psy-studente) en een Duits meisje hadden hetzelfde plan, en we namen dan ook samen de bus. Na nog een beetje wandelen kwamen we aan een 'gewoon' strand. Maar elk strand is mooi met wit zand, zee, een wolkeloze blauwe lucht en een stralende zon natuurlijk! We lazen wat, en werkten wat voor school/thesis (!), en namen de bus terug toen we het toch wat koud kregen. Tine en ik zochten iets te eten en kwamen bij de Flunch terecht. Ondanks eerdere ervaringen (Parijs, vierde jaar middelbaar) was het eten er nog niet zo slecht, en voldaan, gelukkig en toch wel een beetje moe zochten we een plekje in de Jardin du Champ de Mars op, een park tussen het Antigone en het oude centrum. We zaten wat, praatten wat, lazen wat, en vertrokken toen om onze uiteindelijke reis naar het station in te zetten. Tussenstoppen waren de Subway (een broodjeszaak, je l'aime!) en l'Auberge de Jeunesse voor onze koffers. Vier uur later kwamen we in Chambéry aan, en gelukkig: hier is toch ook niet slecht hoor! Of om het beter uit te leggen: J'ADORE CHAMBERY! Al is MPL zeker ook wel een bezoekje waard :)

Foto's die deze uitleg wsl wat duidelijker maken (let ook op de stralende zon en de blauwe lucht, maar o-zo-verre-bergen..) zijn te vinden op facebook via:
http://www.facebook.com/album.php?aid=49934&l=4609f&id=724412098
http://www.facebook.com/album.php?aid=49942&l=39e64&id=724412098

Gros bisous,
Katja

PS Vorige woensdag hebben we trouwens op de unief Entre les murs gezien (ge weet wel: die film die de Gouden Palm won). Ik begreep het meeste, maar niet de wow-factor die eraan wordt gegeven... Loft zou trouwens wel de moeite waard zijn? Ik ben benieuwd :)
PS2: Debbie en Bart: Jeej, een huis! Op de foto's lijkt het alvast mooi! Proficiat!
PS3: Voor alle ontvangen kaartjes (ook elektronisch!): een DIKKE MERCI!

J'aime la vi(ll)e!

Salut à toutes et à tous!

Deze week was een rustige week. Ofja, van woensdag tot vandaag toch.. Geen wilde verre uitstappen in het weekend (ja, de laatste randonnée heb ik gemist ;)), niet veel les (drie, en eentje afgelast), niet veel activiteiten.. Klinkt saai? Nja, ik heb mijn tijd natuurlijk wel aan andere dingen besteed: bijslapen, de was doen, eten maken, strijken, naar mijn drie lessen gaan, inkopen doen, een neuroosje maken, e-mails sturen, kaartjes schrijven, een beetje studeren, de huur betalen, zwemmen met Lucie, en naar twee feestjes gaan.
Om toch iets te zeggen in deze blog besloot ik dan maar mijn erasmuskennissen- en vriendengroep een beetje te beschrijven. Al zijn al die mensen eigenlijk met teveel, maar gelukkig zijn ze in groepen in te delen :) Zo hebben we een groep Koreanen, Duitsers, Engelsen, 'Comte Vert'-ers, Italianen, Spanjaarden, Amerikanen, jongens met Afrikaanse roots, serieuzere studenten, mijn residentiegenoten... maar zoals je zal merken, is de indeling toch niet geheel juist.
Een 'echte' groep zou je de vier Koreaanse meisjes kunnen noemen. Ze worden in gesprekken dan ook altijd 'les Coréennes' genoemd. Maar - nuancering - als je ze een tijdje kent, zijn ze echt wel uit elkaar te halen. Ming zou je de zotste (en de jongste) van de bende kunnen noemen, Jiwon is supergeïnteresseerd in mensen, Yeoyeon is een beetje stiller, maar ook supervriendelijk, en Sophie is dan weer wat gereserveerder, en komt ook niet altijd mee naar erasmusactiviteiten. Deze Koreaanse meisjes, bevriend met iedereen, komen waarschijnlijk eind februari naar België, en dat vind ik een geweldig tof idee! Liezelot, een andere Belgische die bij hun op dezelfde residentie zit, heeft ze uitgenodigd :)
De Duitsers zijn met massaal veel. Jullie kennen ondertussen Tina wel een beetje, mijn zotte reisgenote, maar er zijn nog veel veel meer! Leuke daaraan is dat zo mijn clichébeeld van Duitsers een beetje (veel) veranderd is. Typische Duitsers waren volgens mij die vervelende boerse mensen die je op vakantie tegenkomt, die altijd teveel eten nemen, en die altijd teveel drinken. Maar gelukkig blijken (de meeste) Duitsers toffe mensen te zijn, die net zoals ons allemaal verschillend zijn. Er loopt hier wel een Duitse rond die op elk feestje trop bourrée is (de andere Duitsers schudden echter ook altijd meewarig hun hoofd erom), en bij mij op de residentie zit een kerel die precies wel aan mijn vroeger beeld voldoet, maar andere Duitsers zijn zalige mensen! Al moet je hun "c'est allemand!"-uitroepen er wel bijnemen: ze zijn namelijk nogal fier op alle Duitse dingen. Maar ondertussen doen wij als Vlamingen dan ook maar gewoon "c'est belge"-uitroepen.
Een ander 'volk' waar ik hier in Chambéry een negatief beeld had gekregen, zijn de Engelsen, en dan vooral de meisjes (sorry Zahra!) Altijd overdreven opgemaakt, te korte rokjes, te diepe décolletés, hun flirterig gedrag met iedere gast... je kan je wel voorstellen welk beeld ik had. Tot donderdag dan toch, toen ik er in Opéra toevallig bij verzeild raakte. Oh my gosh, ook Engelsen/Schotten/Welsh blijken cool, en ze kennen hun grenzen. Hun altijd Engels spreken is soms wel vervelend, al doen er steeds meer moeite om zich in het Frans uit te drukken. Maar als je weet dat de meeste Britten hier verplicht zijn, en dus niet echt uit vrije wil, is het ergens wel te begrijpen dat ze moeite hadden/hebben om zich aan te passen.
In de residentie van Tine, Comte Vert, aan de andere kant van Chambéry, zitten ook een heel deel Engelstalige (Amerika, Canada, Verenigd Koninkrijk) meisjes bij elkaar. Hun tegenkomen betekent dan ook altijd Engels praten, en als ze zat zijn, komt er ook veel gegiechel aan te pas :)
De meer zuiderse mensen, de Italianen en de Spanjaarden, zijn ook super. Ze spreken allemaal goed Frans. Italianen leggen echter de klemtonen nog altijd anders, en hebben dus een grappig accent. Deze twee nationaliteiten hebben zich een beetje gemengd, waardoor er nu één grote groep telaatkomende vrienden is ;) Van hun instelling 'ne t'inquiète pas' heb ik hopelijk al een beetje opgestoken. Bij Spanjaarden vind ik het daarbij ook nog verbazendwekkend dat de moedertaal van de meesten geen Spaans, maar Catalaans of Basks is. Misschien is de taalsituatie in België toch nog niet zo heel moeilijk? ;)
Aangezien ik aanneem dat Claudia zich al helemaal afvraagt waardat er jongens zijn :p.. Awel, die zitten zo'n beetje overal. Er zijn Duitsers, Spanjaarden, Italianen, Engelsmannen.. maar twee groepen 'jongens' kan ik toch extra vermelden: de Amerikanen en die met Afrikaanse roots.
Amerikanen (nee, ik weet niet of ze gestemd hebben - maar de meesten waren wel Obama-fan) zijn een beetje verspreid. Vaak zijn ze op een feestje nogal bourré, ik weet niet of de alcoholpolitiek in Amerika daar voor iets tussenzit. Ze spreken onder elkaar misschien wel Engels, maar schakelen ook gemakkelijk over naar Frans. Frans met een Engels accent klinkt echter vaak zoals Engels met een Frans accent, vrij verkeerd dus :) Maar mijn Frans is natuurlijk ook niet accentvrij!
Verder zijn er dus ook een aantal jongens met Afrikaanse roots. Younes komt bijvoorbeeld ergens uit Noord-Afrika, maar studeert in Italië en is nu dus op erasmus in Frankrijk. De meesten van deze gasten vind je nogal vaak op de dansvloer terug, de een danst wel beter dan de andere.. Ze kunnen goed plezier maken, maar zijn bijvoorbeeld ook attent genoeg om bezorgd te zijn over onze te zatte Duitse, of wanneer iemand alleen naar haar iets verder gelegen residentie moet wandelen. Topmannen dus!
De meesten van deze internationale groep kan je op feestjes wel tegenkomen. Maar natuurlijk zijn er ook mensen die de feestjes liever overslaan, en dat maakt hun niet minder interessant. Zo hou ik van de - veel te sporadische - gesprekken die je kan voeren met Estse en Litouwse mensen en vind ik het zwemmen me Lucie, een Tsjechische, zalig. Ook in de les leer ik stilaan hier en daar een Franse kennen, en daarvoor ben ik uiteindelijk ook hier eh ;)

Jazeker, zoals je uit dit - veel te uitvoerige - bericht kan merken: ik ben goed terechtgekomen. Door het contact met al deze mensen leer ik zoveel waardevolle dingen bij en maak ik daarbij ook nog plezier. J'aime la vie à Chambéry! Maar, liefste lezer, dat wilt niet zeggen dat ik niet blij ben jullie te kennen en als vrienden te mogen beschouwen.. Vous êtes aussi formidables, en dat is dan nog lichtjes uitgedrukt! Aarzel dus ook niet iets van jullie te laten horen!

À plus!
Bisou, Katja