Na vijf maanden 'erasmus' beleven is het gedaan. De koffers op de trein wogen zwaar, het afscheid nog zwaarder. Erasmus beginnen en eindigen met tranen is blijkbaar een bijna must, al waren de tranen dit keer niet in te overvloed aanwezig. Ik had eerder een gevoel van dankbaarheid: dankbaarheid voor het feit dat ik deze ervaring heb mogen meemaken (merci mama, papa, universiteit), dankbaarheid voor de dingen die ik meegemaakt heb en geleerd heb (merci vrienden daar, universiteit Chambéry) en dankbaarheid voor de wereld waar ik terug terecht kom (merci familie, vrienden, België). Want ja, zucht, het is voorbij. En ik ga het heel hard missen (al moet dat precies nog even doordringen)! Ik hoop dan ook, en neem mij voor, contact te blijven houden met gevonden vrienden en geleerde dingen niet zomaar te vergeten. Jazeker, vele clichés over erasmus zijn waar, en ik ben supergelukkig dat persoonlijk te mogen hebben ontdekken!
Met deze laatste post sluit ik ook mijn blog af. Ik ben terug in België, dus maak hopelijk weer dingen met jullie mee, en Chambériaanse vrienden zijn meestal niet Nederlandstalig. Dus bij deze zeg ik: à bientôt mes ami(e)s, tot in real life wsl!
Merci et bisous,
Katja
zondag 1 februari 2009
Abonneren op:
Posts (Atom)
